N'eo ket brav bezañ ki war an tamm douar patatez-mañ, da laras ar gaoz, met evit Melen Pont ar Stivell, ar c'hontrefed an hini zo gwir. Aet kuit bugale e vistri gant o avantur, bewet mat, mitonellet ha moumounet 'vez evel un dilerc'hadenn, tomm dezhañ ha trankil e spered o luduenniñ war e gador-vrec'h: ur paotr bihan a c'hiz kozh, berr e zivhar ha don e gof, ur penn dezhañ e-unan, a-wechoù goapaus ha fentus, a-wechoù all imorus ha pennadus. En ur ger, evel a larfe c'hoazh tud zo, etre mab-den ha Melen ar c'hi, n'eus nemet ar vadeiant, ha ma vank ar gomz dezhañ, distagellet mat eo e spered bepred, evel a welfet en ur lenn troioù-kamm kolladen e dad hag e vamm.
|
